"De verwonde delen zijn alleen eenzaam als je er niet bij bent." (Gwen Timmer)

 
Waarom deelnemen aan een lotgenoten groep, verlies ervaren?
 
Verlies kun je op vele fronten ervaren. Door overlijden van een partner of dierbare, maar ook door een ziekte partner, kind, broer of zus, verlies van werk, een scheiding, ongewilde kinderloosheid, thema's rondom hechting en dan vergeet ik vast nog thema's te noemen. Ieder draagt zo zijn eigen verliesthema in het leven en soms wel meerdere thema's. In een aantal situaties zijn we ons niet eens bewust dat het ervaren verlies zo aanwezig is in ons leven. Je voelt je niet prettig, hebt een vol hoofd, lichamelijke klachten of ervaart andere ongemakken waar je in eerste instantie niet van weet waarom dit gevoel er is. Feitelijk is dat jouw gevoel jouw aandacht verdient.
 
Zelf worstel ik nog wel eens met de naam rouwgroep. Het klinkt zo rauw.
Toch ben ik er van overtuigd dat het de juiste naam is als je jouw verlies thema wilt aan kijken en naar eigen behoefte wilt delen met een ander. Na verlies rouwen we. Soms een leven lang. Niet altijd bewust. Rouw is rauw en ontzettend hard werken. Rouw kent geen tijd en geen schema waarin je rouwt. Rouw kan je helemaal omver blazen, je focus en concentratie vermogen uitschakelen. Je leven stil zetten.
Nieuw verlies kan oud verlies opnieuw naar de oppervlakte brengen waardoor de rouw alsnog genomen wordt.
 
Mijn ervaring als therapeut leert mij dat mensen heel goed zelf kunnen bepalen of ze wel/niet willen deelnemen aan een rouwgroep en zelf op zoek gaan als hier behoefte aan is. Ik ervaar ook dat mensen terecht kritisch zijn en graag met gelijkgestemden in gesprek willen gaan over een thema dat ze samen uit ervaring ook echt kunnen delen. Dat begrijp ik helemaal.
 
De basis voor een rouwgroep is voor mij vertrouwen en veiligheid vanuit die basis ontmoet en werk ik.
 
Mijn ervaring als moeder van een ziek kind leert mij hoe zinvol lotgenotencontact kan zijn terwijl ook ik een eerste reactie uit weerstand heb gegeven, toen de arts van onze zoon zei, "er is een patiëntengroep Duchenne, misschien is het goed om u hierbij aan te sluiten".
Ik zei netjes en met een vriendelijke glimlach "dankjewel" maar dacht "echt niet, daar wil ik helemaal niet bij horen, ik bepaal zelf wel of ik daar naar toe ga, eerst maar eens zien of deze diagnose ook wel klopt". Nu 8 jaar later, heb ik zoveel geleerd van deze groep mensen en is het zo fijn dat je ervaringen kunt delen met mensen waar je geen uitleg aan hoeft te geven. Het bijzondere is dat ik nu zelf van betekenis kan zijn voor andere ouders die eenzelfde diagnose ontvangen. 
 
 
Als mens zijn we een kei in het ontwikkelen van allerlei strategieën om ons verlies niet volledig toe te laten en van betekenis te laten zijn. Hoe we dit doen hangt ook af van hoe we dit geleerd hebben en in welke cultuur we zijn opgegroeid. De een gaat extra hard werken, de ander trekt zichzelf volledig terug of is juist enkel gericht op de ander, weer een ander slaapt veel, zorgt enkel voor anderen of raakt juist geobsedeerd door bijvoorbeeld extreem te gaan sporten. Je bouwt op deze manier onbewust een soort schild om je heen om jezelf te beschermen voor het grote dat over je heen walst waar je zelfs niet eens woorden aan kunt geven. Dit gaat gepaard met een veranderende emotionele beleving die jezelf vaak niet eens in de gaten hebt. Het overkomt je gewoon. Emotie's kunnen je helemaal in beslag nemen in een vorm van boosheid, blijdschap, jaloezie, neerslachtigheid, verbittering, angst, verdriet. Afhankelijk hoe je hier mee hebt leren omgaan herken je wat er gebeurd en kun je hier naar handelen. De kans bestaat ook dat je steeds meer verwijderd raakt van jezelf. Het kan voelen als een soort innerlijk gevecht dat je met jezelf voert om niet in het nu aanwezig te hoeven zijn met de pijn die zo voelbaar en ondraaglijk is. Deze tijd kan zelfs een hele productieve prestatiegerichte tijd zijn waarin je van alles en nog wat kunt realiseren en ontzettend veel energie voelt. Toch ontstaat er een keerpunt. Een keerpunt dat veelal wordt ingeluid met lichamelijke onverklaarbare klachten, een stopsignaal van het lijf. Ook dan is het verschillend of je dit opmerkt of niet. 
 
Vaak hoor ik mensen op zo'n keerpunt zeggen, "ik leef niet meer, ik overleef, maar ik moet door, wat moet ik anders, ik heb toch geen keuze, of wel". Of wel? fluister ik dan zacht. Wat als je namelijk wel een keuze hebt? Jij maakt uiteindelijk zelf de keuze of je wilt ontdekken of je je leven anders in kunt richten met het aanwezige verlies.

Rouwen is een individueel proces dat voor iedereen heel anders is. Het is een vermoeiend en verwarrend proces waarin veel eenzaamheid gevoelt kan worden, zelfs als je omringt bent met veel mensen die om je geven en er voor je willen zijn. Het daadwerkelijk ontmoeten van je eigen verlies is iets wat je alleen doet, op jouw eigen wijze, in jouw tempo. Mensen die rouwen stuiten weleens op onbegrip van hun omgeving, die het uitermate goed bedoelen maar niet vrij zijn van oordelen hoe de rouwende zijn weg zoekt om zijn of haar leven opnieuw vorm en inhoud te geven. Het ervaren verlies en de rouwperiode die er aan vastzit veranderen je omgeving maar ook jijzelf als mens.
 
Als ik naar mijn eigen rouwproces kijk heb ik heel lang vooral willen zorgen dat de kudde (mijn gezin) bij elkaar zou blijven, ik was zeer gericht op de ander dat deze het goed zou hebben, dat alles goed geregeld was. Hierdoor ging ik alle taken van de ander overnemen met de gedachte dan is het minder zwaar voor de ander. Pas toen ik zelf uitgeput raakte van het harde werken en altijd maar optimistisch blijven leerde ik te zien wat ik aan het doen was, hoe ver ik van mijn eigen verdriet vervreemd was. Hoe moeilijk ik het vond om stil te blijven in mijn eigen verdriet, boosheid, schuldgevoel, angst. Het proces om betekenis te geven aan mijn eigen verlies met alle emoties die hier bij horen hebben mij een heel ruimtelijk en bevrijdend gevoel gegeven. Het heeft mij innerlijk krachtiger gemaakt om grenzen te stellen en keuzes te maken om mijzelf gezond te houden zonder verwijt naar de ander, met mildheid.
 
En ja je zult ook door dit proces mensen verliezen en nieuwe mensen ontmoeten. Je kunt niet altijd van een ander verwachten dat deze begrijpt waarom je doet zoals je doet, ieder zit immers in een andere levensfase en soms raken fases elkaar niet meer, ook hier leer je in te berusten. Dat betekent niet dat je abrupt afscheid moet nemen van mensen maar dat je op een andere manier met ze omgaat. En dat is oké. Nodig is dat als jij volledig aanwezig wilt zijn bij de ander dat je eerst opnieuw aanwezig leert te zijn bij jezelf.
"Hoe maak ik contact met mijzelf in deze nieuwe levensfase waarin ik mijn verlies altijd zal mee nemen".   
 
"Op hetgeen je overkomt heb je geen invloed, de kracht van mogelijkheden zit in de wijze hoe je er mee om gaat"
 
Dat is de essentie waarmee ik rouwgroepen wil en kan begeleiden.
In mei 2018 start ik met een eerste groep deelnemers rondom het thema "jong verlies van een partner". Deze groep is op eigen vraag van de deelnemers tot stand gekomen. In het najaar van 2018 start ik graag met nieuwe rouwgroepen die op deze informele wijze tot stand komen.

Weet jij iemand of meerdere mensen die op zoek zijn naar een groep om samen een specifiek verliesthema bespreekbaar te maken geef deze informatie dan graag door. Samen met de geïnteresseerden kijk ik op welke wijze en op welk tijdstip we een groep kunnen starten die past bij de persoonlijke behoefte.

Deelname rouwgroep 
In het najaar van 2018 start ik graag met nieuwe rouwgroepen.
 
Over welk thema zou jij graag in gesprek gaan?
  • Jong verlies van een partner
  • Een ziek kind, broertje, zusje in het gezin
  • Een zieke partner
  • Verlies van lichamelijke functie(s)
  • Kinderloosheid
  • Zelfdoding
  • Scheiding
  • Verlies van een ouder, broer, zus
  • ....een ander thema
De groepen starten met minimaal 5 mensen en maximaal 10 mensen.
De locatie is Hoeve Rozendaal in Reuver.
 
We starten met een uitgebreide kennismaking op een samen vastgestelde datum.
  • Tijdens deze kennismaking leggen we gezamenlijk de inhoud van de bijeenkomsten vast.
  • Per groep kan hier een andere creatieve invulling aan worden gegeven.
  • Het aantal bijeenkomsten kan 6 of 8 zijn verdeeld over 3-4 maanden.
  • De kosten zijn 12,50 euro per bijeenkomst. Dit is ter vergoeding van de ruimten, koffie/thee, activiteiten.
 
Heb jij interesse of ken je meerdere mensen die interesse hebben om samen aan de slag te gaan met een verlies thema dat in jouw leven centraal staat vul dat het contactformulier in, dan neem ik telefonisch contact met je op.
 
Ontvang je liever individuele begeleiding dan kan dat uiteraard ook Contact